My shoes – Τα παπούτσια μου

(washing my hands with a fragrance of notes)
Δεν είναι μετάφραση, είναι απλώς ένα παιδί που γεννήθηκε από δύο μάνες.. κβαντικό

My shoes are vessels
And ships, and ice-brakers
My shoes are carpets of magic
Under their suggestions
I run, I kick, I dance
I walk at your left hand
holding your left handI walk slowly,
’cause then I don’t have
to run, or kick, or dance
My shoes are pittiful,
without me they’re nothing
but empty vessels, and ships,
and ice-breakers.
But they are great guys,
and they take me with them
when they come to meet you.And you walk on them,
and other times you run, or dance
-even if you have years to dance-.
Over there -enough- I start to feel
That I’m not either an empty vessel,
or a ship, or an ice-breaker.
When you dance on my shoes
Τα παπούτσια μου είναι βάζα
Και καράβια, και παγοθραυστικά
Τα παπούτσια μου είναι χαλιά μαγικά
Κάτω από τις υποδείξεις τους
Τρέχω, κλωτσάω, χορεύω
Περπατώ στο αριστερό σου χέρι
Κρατώντας το αριστερό σου χέριΠερπατάω αργά,
μιας και δεν χρειάζεται πια
να τρέχω, να κλωτσάω, ή να χορεύω
Τα παπούτσια μου είναι για λύπηση
Χωρίς εμένα δεν είναι τίποτα
παρά άδεια δοχεία, και πλοία,
και παγοθραυστικά.
Είναι, όμως, καλά παιδιά,
και με παίρνουν μαζί τους
όταν έρχονται να σε συναντήσουν.Και περπατάς πάνω τους,
κι άλλοτε τρέχεις, ή χορεύεις
-κι ας έχεις χρόνια να χορέψεις-.
Εκεί πάνω -φτάνει- αρχίζω να νιώθω
Πως δεν είμαι ούτε άδειο δοχείο,
ούτε πλοίο, ούτε παγοθραυστικό.
Όταν πάνω στα παπούτσια μου χορεύεις.

My shoes - Τα παππούτσια μου

Εξώπορτα

Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου
Ρίχνω ένα γρήγορο βλέμμα στην εξώπορτα
Ανοιχτή σημαίνει ότι τίποτα δεν μας συνέβη
Αν τη βρω κλειστή, μπορεί και να σκεφτώ πως
κάποιος διέρρηξε την μοναξιά μου
Και έσυρε αργά από ενοχές το πόμολο στην έξοδο

In Vitro

Ρίξαμε τον καθρέφτη στο πάτωμα, σε μια προσπάθεια να ψαρέψουμε προθέσεις.
Ελπίδες, όνειρα και διδαχές.
Σε μια απόπειρα βουτιάς στα αχαρτογράφητα νερά μας,
κι από τα κομμάτια
χίλια κι ένα, να συνθέσουμε ένα
βιτρώ σαν κινέζικο τάνγκραμ,
για ένα φως
για μια διάθλαση
στα χρώματα της λίμνης του καθρέφτη
έξω τα ναυάγια,
έξω τα πνιγμένα παιδιά,
έξω τα καράβια με τον δυναμίτη

Φέτος στις Απόκριες

Τι να ντυνόμασταν ϕέτος τις απόκριες; Εγώ λέω πουλιά ξενιτεμένα.
Ε, δηλαδή, καταρχάς θα τυλιχτούμε ένα κασκόλ την ησυχία μας
Μετά θα σου ϕορέσω με τσιμπιδάκια τα εισιτήρια από το Βασιλικό και το σινεμά
Και για να κάνουμε πλάκα στην Εϕορία, θα μου βάλεις στις τσέπες όλες τις αποδείξεις από τα καϕέ.
Μετά, δεν θα ντυθούμε τίποτα.

Οι δύο μεγάλοι φόβοι

Κάποια στιγμή, είπαμε:

Ο μεγαλύτερος φόβος στη ζωή μου είναι να σε χάσω. Με τρελαίνει. Αυτός είναι ο μόνος φόβος μου. Έρχεται πριν κι από το φόβο να χάσω τα δυο μου χέρια, η μεγαλύτερη αδυναμία του σώματος που μπορώ να φανταστώ. Η ιδέα και μόνο με φρικάρει, με παγώνει. Continue reading

Invasion

Every now and then,
I want to invade a country
Walls torn down
Outposts fallen
Tears broken out
And people crawling

Every now I wish I was a dog
that could play in your yard,
and that’s OK,
as long as I get back to shelter for the night

A house is built
A place is placed
A home is made

I don’t want to change that,
thanks for the reminder

Για τις ήττες μου

Οι ήττες μου έχουν ονόματα, επίθετα, ψευδώνυμα
Έχουν τραγούδια αγαπημένα και ρούχα εντελώς δικά τους (όχι πάντα)
Πηγαίνουν θέατρο κάθε Τετάρτη, σινεμά κάθε Παρασκευή

Οι ήττες μου έχουν τους λόγους τους.
Οι ήττες μου δεν είναι λάθη -τι ντροπή-,
σφάλματα, ατυχίες, δυσκολίες.
Οι ήττες μου είναι πάντοτε καλά σχεδιασμένες, δουλεμένες από καιρό
Σαν ψάρεμα μόνο με βαρίδια.

Στις ήττες μου κάνω τον γενναίο,
Ταυτόχρονα το θύμα και τον φταίχτη.

Έχουν το αίμα μου ή ξέρουν πως με λένε.
Τις μαζεύω επιλεκτικά, δεν εμπιστεύομαι τις ήττες των άλλων.
Υπάρχουν ήττες που οι άλλες ήττες μου δεν ξέρουν
Κι εκείνες που τις ντρέπομαι τόσο και δεν μιλάω για αυτές ούτε στα ποιήματα μου.

Οι ήττες μου έχουν ονόματα, επίθετα, ψευδώνυμα.
Τα γλυκά μου φαλιμέντα.

Δέκα

Κάτω στο δρόμο,
έχω μια λάμπα που ανάβει
και σβήνει, αδειάζει
γεμίζει, μετά πάλι,
αναπνέει.

Σ’ απλωμένα ρούχα από κάτω περνάω,
σε προσκυνάω.

Τα μετρό μυρίζουν ίδια με τα αεροδρόμια και με εμάς, καμμένα δέρματα και σπασμένες χειρολαβές.
Κορίτσια στα ταμεία με θρυμματισμένα χαμόγελα, όχι αρκετά λαμπερά να τα πληρώνουν άλλοι, όχι αρκετά κοντά στην παραίτηση, όχι αρκετά.

(Στα πιο πρόχειρα χαρτιά πήραμε τις πιο στέρεες αποφάσεις μας, στα γρήγορα, στα βιαστικά.)

Κάτω στο δρόμο, κάτω από το σπίτι μου,
έχω μια λάμπα που ανάβει
και σβήνει, αδειάζει
γεμίζει, μετά πάλι,
εκπέμπει,
με αδειάζει,
δε σκέφτομαι τίποτα.