Το θολό ποτάμι

Η όρασή μου, πεισματικά ασταθής. Αποφάσισα να βγάλω τα γυαλιά μου· εξάλλου περισσότερο κακό μου προκαλούσαν. Τώρα, στο σημείο που προ ολίγου κείτονταν το σκυλί, έβλεπα ένα παιδί. Το κορμάκι του κάλυπτε κάτι που έμοιαζε με σκισμένο σεντόνι, ή με μια κάπως μεγάλη μαξιλαροθήκη, και τίποτε άλλο. Με κοίταζε στα μάτια. Continue reading

Το βράδυ εκείνο

Το βράδυ εκείνο, έπεσε πολύ νερό από τον ουρανό. Και έβρεξε μέχρι το επόμενο πρωί..

και μετά μέχρι το επόμενο..

και μέχρι το επόμενο..

Τόσο που όλα έλιωσαν, έγιναν λάσπη και ξεπλύθηκαν στους υπονόμους, τα σπίτια πλημμύρισαν, το μαγαζάκι του κυρ Παντελή πλημμύρισε, τα όνειρά μας βράχηκαν, και σε όλο τον κόσμο μύρισε, βρεγμένο χαρτί από ποιήματα και αφισοκολλήσεις..

Και τι έμεινε στο τέλος όρθιο; Η εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου και το φυλάκιο του τμήματος στον απάνω δρόμο.

Ο χρόνος κυλάει αδιάφορος

Ο χρόνος κυλάει αδιάφορος για τα έργα μας.
Ανεβαίνει τον μεγάλο δρόμο, περπατάει μέχρι την πλατεία.
Μιλάει με τα δέντρα, μόνο αυτά προλαβαίνουν να ακούσουν.

Στο δεύτερο βλέμμα κρύβεται ο μήνας.
Στο γύρισμα του κεφαλιού, ήδη μια δεκαετία.

Όταν επιστρέψει, μόλις που προλαβαίνεις
να του γνωρίσεις τον φίλο σου,
να του συστήσεις δύο μάτια που αγαπάς,
να του χαρίσεις ένα λουλούδι για το σπίτι.

Και τότε κάθεται, βγάζει το παλτό του και σε χαιρετά με ένα νεύμα από το απέναντι πεζοδρόμιο.

Και κόβει το βήμα του, βαρύς από όση του φόρτωσες

Α Γ Α Π Η

Τα ρούχα του αυτοκράτορα

Γδύσου, σε θέλω ελεύθερο. Βιάσου. Τι είναι αυτό που φοράς; Ποιος σε μασκάρεψε έτσι, καλό μου;
Βγάλε τα ρούχα της μάνας σου, τις αρβύλες του πατέρα σου, τις ιστορίες της γιαγιάς σου (αυτές ίσως δεν μας πειράζουν)
Ξέλυσε τα μαλλιά σου, τη γλώσσα σου, μη δένεις κόμπο ότι θα ‘μαι πάντα κοντά σου.. Continue reading

Η μουσική είναι ένα ποδήλατο

Η μουσική είναι ένα ποδήλατο που σε μαθαίνει ισορροπία, σε βολτάρει και σε ταξιδεύει στα κοντινά και τα μακριά. Δεν είναι άθροισμα μερών κι εξαρτημάτων (ίσως όμως εξαρτήσεων), δεν είναι αμάξι. Θέλει τα πόδια σου να δένουν στο πετάλι πριν να σου λύσει της ημέρας το χρησμό.

Το ποδήλατό σου πηγαίνει πότε αργά και πότε γρήγορα, το στρίβεις εσύ κατά ‘πως θες, το κάνεις κίτρνιο ή μπλε με κουδουνάκι. Κι ό,τι κι αν ήθελες να βάλεις στο καλάθι, κράτα στην πρύμνη του μια θέση για τη σχάρα.

Θυσείο

Στον Άγγελο & την βόλτα στην Ακρόπολη

Λίγη σκόνη στο παντελόνι
Λίγο χώμα στην τσάντα

Τα μπαλώματα της εφηβείας μας τα κάναμε μαζί
Δύο, πέντε, οκτώ, τι σημασία είχε..
Τράβαγε ο ένας τα σκοινιά του άλλου
Γιατί βλέπαμε από τί ήμασταν καμωμένοι Continue reading

Διακοπή ρεύματος

(η ανάγκη να νιώθουμε και να ζούμε ο ένας με τον άλλον σε ζοφερές εποχές, χτικιάρικες. μόνο ο ένας με τον άλλον από κοντά δεν θα χαθούμε, όπως στην διακοπή ρεύματος περπατάμε σαν τυφλοί από το χέρι και τους τοίχους)

Μην κλειδώσεις την πόρτα απόψε
Μην με αφήσεις (στην) απ’ έξω
Μπήκαμε σε δύσκολη εποχή, με καταχνιά, που στο τραπέζι το χιόνι φέρνουν τα παιδιά Continue reading